شنبه 8 اسفند1388

مقاله‌های خارجی

چاد گرویچ

ترجمه: میوز خلاق

منبع: Script

 نسخه مناسب چاپ

شبکه‌ی CBS که در ژانویه‌ی ٢٠٠٨ (اوج اعتصاب) جهت همکاری مشترک به شبکه‌ی CTV کانادا ملحق شد، برای تولید نقطه‌ی بحرانی^١ اولین گام را برداشت؛ سریالی که نوشته‌ی نویسندگان کانادایی است و به طور هم‌زمان در ایالات متحده و کانادا پخش می‌شود. یک هفته پس از آن، شبکه‌ی ABC مالکیت سریال محبوب کانادا، سوفی^٢، را به دست آورد. در حالی که طی اعتصاب هیچ برنامه‌ی تلویزیونی‌ای نمایش اول نداشت، اعتصاب کنونی کمک کرد تا شبکه‌های تلویزیونی به خارج از مرزها چشم بدوزند و مجراها و فرصت‌های تازه‌ی برای نویسندگانی از گوشه و کنار جهان باز شود.

لینزی هوارد، کارگزار ادبی سازمان هنرهای نمایشی^٣ که چندین قرارداد بین‌المللی بسته می‌گوید: "چون شبکه‌های تلویزیونی از نظر بودجه در تنگنا هستند، به دنبال راه‌های آلترناتیو برای تأمین برنامه‌های خود هستند، و خالقان آثار خارجی یکی از مواردی بوده‌اند که بیشترین سود را [بابت این قضیه] برده‌اند. شبکه‌های تلویزیونی برای به دست آوردن مالکیت برنامه‌هایی اشتیاق بیشتری داشته‌اند که در آنها همه‌ی مخاطرات مالی متوجه‌شان نباشد. [حال] با وجود آنکه این برنامه‌ها در کشورهای خودشان تولید می‌شوند و در گذشته شبکه‌های پربیننده‌ی ایالات متحده آنها را نادیده می‌گرفته‌اند، این پرسش هنوز مطرح است که آیا شبکه‌های تلویزیونی ایالات متحده جهت تولید برنامه‌های تازه برای خود آن اشخاص [بین‌المللی] را استخدام می‌کنند؟"

استودیوها و دیگر تهیه‌کنندگان در از بین بردن دیوار میان آمریکا و کمپانی‌های تلویزیونی خارجی از  CBS و ABC Family متابعت کرده‌اند. کمی پس از آنکه اعتصاب در سال ٢٠٠٨ پایان یافت، آدام چیس، تهیه‌کننده‌ی سابق سریال دوستان^٤، سریال جدیدش کلون^٥ را تهیه‌ کرد و به BBC فروخت. و سریال شنونده^٦ محصول مشترک NBC و کمپانی‌های کانادایی CTV  و Shaftesbury Films، برای اولین بار در تاریخ ٤ ژوئن ٢٠٠٩ از شبکه‌ NBC پخش شد ... [این سریال] سه ماه بعد، نمایش‌های موفقیت‌آمیزی را در انگلستان، اسپانیا، ایتالیا، ترکیه و بیش از ١٧٠ کشور خارجی دیگر داشت.

همچنین، فاکس تی‌وی استودیوز (FtvS) مشارکت با کمپانی‌ها و پخش‌کننده‌های بین‌المللی را برای پخش برنامه‌هایی آغاز کرده است که می‌تواند آنها را پیش از نمایش در داخل ایالات متحده، خارج از مرزها نمایش دهد و [میزان موفقیت‌شان را] محک بزند. برای نمونه، دبورا جوی لوین^٧ و دن لوین^٨ پروسه‌ی پرورش سریال روانی^٩، برنامه‌ی تابستان فاکس، را در اصل برای شبکه‌ی TNT انجام دادند. [اما] وقتی شبکه‌ی مذکور آن را نپذیرفت، [دبورا جوی] لوین، [دن] لوین و فاکس تی‌وی استودیوز به فاکس اینترنشنال چنلز محلق شدند تا این برنامه را علاوه بر فاکس، به سی و پنج کشور دیگر بفروشند. این اقدام نه تنها برنامه‌ را پابرجا نگه داشت، بلکه به آنها اجازه داد حدود نیمی از آنچه که بدان نیاز داشتند را از خریداران به دست بیاورند، و این کار آن را به معامله‌ای بی‌نهایت جذاب تبدیل کرد. در واقع، فاکس تی‌وی استودیوز قبلاً هم دو برنامه‌ی دیگر با شرایط مشابه داشته است: اشخاص ناشناس^١٠ اثر کریستوفر مک‌کواری^١١ و مقابله با جاذبه^١٢ اثر جیمز پاریوت^١٣ که برای اولین بار در دوم آگوست ٢٠٠٩ از ABC پخش شدند.

اگرچه شاید خود اعتصاب بانی قراردادهای روانی و شنونده نشده باشد، اما قطعاً به تمایل استودیوها و نویسندگان به جستجو برای فرصت‌های برون مرزی شتاب بخشیده است. در نتیجه، تلویزیون بازاری به مراتب جهانی‌تر می‌شود که به نویسندگانی فرصت می‌دهد که شاید صدایشان در شرایط دیگری شنیده نمی‌شد ... بی‌آنکه اهمیت داشته باشد آنها در چه کشوری زندگی می‌کنند.

وقتی اعتصاب آغاز شد، نویسندگان در این پنداشت هم‌داستان بودند که آینده‌ی تلویزیون به صورت آن‌لاین در دانلودهای دیجیتال، پخش مجازی، و تلویزیون اینترنتی خواهد بود. و از آنجا که داستان‌گوهای آمریکا وقت‌شان طی دوران اعتصاب را صرف تولید زیاد مطالب عالی و تازه در فضای سایبری کردند، برای مدتی به نظر می‌رسید که آینده‌ی مورد نظرشان قریب الوقوع باشد.

پس ... آیا نویسندگان اشتباه می‌کردند؟ آیا آینده از آن اینترنت نیست؟ آیا سرنوشت فضای سایبری اینطور مقدر شده که مثل فرزندخوانده‌ای مو قرمز، یا رسانه‌ای چریکی باشد که به طور مداوم در جستجوی اعتبار هنری و تجاری است؟ تعداد کمی از برنامه‌های اینترنتی هزینه‌شان را برمی‌گردانند؛ بیشتر این برنامه‌ها برای تهیه‌کنندگان خود حاصلی جز شکست مالی ندارند. چند استودیو بخش پرورش آنلاین خود را به محض اینکه افتتاح کردند، تعطیل کردند. با این همه، نوشتن آنلاین هنوز هم مزایای خودش را دارد.

کوشل می‌گوید: "از جنبه‌ی خلاقیت، هر کاری را که بخواهید می‌توانید انجام دهید. اینکه قادر باشید هر کاری را که می‌خواهید انجام دهید و بگذارید مردم آن را ببینند، همیشه دورنمای مهیجی برای هر نویسنده یا شخص خلاقی است. اما از جنبه‌ی مالی ... برای آنکه بتوانید روی پای خود بایستید، هیچ راهی وجود ندارد. درآمد در اینترنت اصلاً با درآمد در شبکه‌ی تلویزیونی قابل مقایسه نیست. هنوز به طور تمام و کمال راهی برای پول درآوردن از محصول پیدا نکرده‌ایم. هیچ برنامه‌ی اینترنتی وجود ندارد که هر هفته آن تعداد بینندگانی را که یک شبکه‌ی تلویزیونی جمع می‌کند، داشته باشد."

با این حال نویسندگان تسلیم نمی‌شوند. داگ واکر^١٤ شیکاگویی هر ماه تقریباً ٨٠٠٫٠٠٠ بیننده را به وبگاه آن مرد ‌عینکی^١٥ جذب می‌کند، که او در آن نطق‌ها و تک‌گویی‌های فکاهی‌اش را می‌گذارد. گای کلارک و نیکول هسلر، رفقای دوران دبیرستان و تهیه‌کنندگان برنامه‌ی محبوب The Midwest Teen (...) Show  اخیراً برای اقتباس از پادکست‌شان^١٦ با کمدی سنترال قرارداد بسته‌اند. و از نینجا بپرس^١٧ اثر کنت نیکولز و داگ سارین که مدت‌ها از پخش آن می‌گذرد از طریق تبلیغات، ماهانه بیش از ١٠٠٫٠٠٠ دلار عاید خالقان خود می‌کند.

حتی امیدوارکننده‌تر از آن مطالعه‌ی اخیری است که نشان می‌دهد ٧٠ درصد آمریکایی‌های بین ١٨ تا ٣٤ سال به طور آنلاین تلویزیون تماشا می‌کنند. مارس امسال، ٤٢ میلیون نفر از طریق فاکس و Hulu.com شبکه‌ی NBC تلویزیون تماشا کردند؛ که [این مقدار] تقریباً دو برابر مخاطب برنامه‌ی تلویزیونی American Idol است. و در حالی که این تماشاگران تمایل دارند به طور آنلاین اپیزود‌های برنامه‌های تلویزیونی را تماشا کنند، قطعاً در آینده هم برای خواندن مطالب اوریژینال به اینترنت تکیه خواهند کرد.

پیتر هیوچی مدیر عامل Strike.tv می‌گوید: "وقتی چیزی واقعاً خوب باشد، مردم [درباره‌اش] با یکدیگر صحبت می‌کنند و گیرش می‌آورند. اینترنت به گونه‌ای است که به اشخاص اجازه می‌دهد [هر چیزی را] با یکدیگر در اشتراک بگذارند. این مکانیسم مؤثر است و ما فقط باید [مطالب را] خلق کنیم. و این جایی است که پای نویسنده به میان می‌آید."

پس این [مسئله] ما را در کجا قرار می‌دهد؟ مطمئناً آینده از آن اینترنت است. آری، در این دنیای پس از اعتصاب نویسندگان شرایط دشواری دارند، اما مگر همیشه اینطور نبوده؟

آرون کُـرش، نویسنده‌ی [رده پایین] پیشین سریال همه ریموند را دوست دارند^١٨ می‌گوید: "اعتصاب در طی زمانی که ادامه یافت و بلافاصله پس از اتمامش، زندگی‌ همه‌ی ما را دشوار کرد. اما [این اعتصاب] فرصت‌های زیادی را نیز به وجود آورد که قبلاً وجود نداشتند. با پیشرفت حوزه‌ی اختیارات اتحادیه‌ی نویسندگان آمریکا امید آن می‌رود که این فرصت‌ها ادامه یابند و در آینده بیشتر شوند."

این بدان معناست که نویسندگان کاری را که ما همیشه انجام داده ایم ادامه خواهند داد: نوشتن.

پایان.

١ ـ Flashpoint

٢ ـ Sophie

٣ ـ Agency for the Performing Arts

٤ ـ Friends

٥ ـ Clone

٦ ـ The Listener

٧ ـ Deborah Joy LeVine

٨ ـ Dan Levine

٩ ـ Mental

١٠ ـ Persons Unknown

١١ ـ Christopher McQuarrie

١٢ ـ Defying Gravity

١٣ ـ James Parriott

١٤ ـ Doug Walker

١٥ ـ www.thatguywiththeglasses.com

١٦ ـ Podcast: برنامه‌ای رادیویی که می‌توان آن را از طریق اینترنت دانلود کرد.

١٧ ـ Ask a Ninja

١٨ ـ Everybody Loves Raymond

| شماره: 42 | میوز خلاق (بابی) |

جمعه 30 بهمن1388

مقاله‌های خارجی

چاد گرویچ

ترجمه: میوز خلاق

 نسخه مناسب چاپ

اعتصاب، شبکه‌های تلویزیونی را مجبور کرد جدول‌های پخش‌شان را با نمایش‌های واقع‌نما‌ی نسبتاً ارزان مثل مسابقه‌ی استعدادیابی آمریکا^١ و معامله می‌کنی یا نه؟^٢  پر کنند. و با وجود آنکه این تغییر باعث ریزش چشمگیر مخاطبان شد (ریزش مخاطب در مجموع حدود ۲۰ درصد بود)، درس مهمی به مدیران اجرایی داد: نمایش‌هایث واقع‌نما^٣  شاید همیشه بینندگان انبوه سریال‌های داستانی موفق را نداشته باشند، اما هزینه‌ی پایین‌شان آنها را پرسودتر می‌کند. (در ٢٠٠٧ ـ ٢٠٠٨، فصل اعتصاب، هزینه‌ی آگهی تلویزیونی ٣٠ ثانیه‌ای سریال بازمانده^٤  نسبت به CSI تنها ٤٠٫٠٠٠ دلار کمتر بود ... یک ساعت نمایش واقع‌نما حدود یک میلیون دلار هزینه می‌تراشد، در حالی که یک ساعت سریال داستانی اغلب بیش از سه میلیون دلار.)

متأسفانه با وجود اینکه تعداد بینندگان تلویزیون هنوز مثل سابق نیست ـ وقتی فصل نمایش در ماه مه گذشته پایان یافت، مخاطبان تلویزیون در رده‌ی سنی بین ١٨ تا ٤٩ سال ١٦ درصد ریزش داشتند ـ نمایش واقع‌نما موقعیت خود را حفظ می‌کند. از ١٨ ساعت پربیننده‌ی جدول پخش پاییز ٢٠٠٩ شبکه‌ی ABC، فقط ٩ ساعت به سریال‌های داستانی^٥  اختصاص داشت، و NBC اخیراً شب‌ها یک ساعت از [برنامه‌های خود] کاسته است تا برای نمایش جی لنو^٦  جا باز کند ـ با [هزینه‌ی] تقریبی ٥٠٠٫٠٠٠ دلار برای هر اپیزود ـ که هزینه‌ی آن حدود یک ششم ساخت یک ساعت سریال داستانی است.

کمبود سریال‌های داستانی که با کمی بودجه جهت استخدام نویسندگان همراه شده، به معنای آن است که تلویزیون شغل‌های نویسندگی کمتری را نسبت به قبل ارائه می‌کند.

باب کوشل^٧، تهیه‌کننده [و فیلمنامه‌نویس] می‌گوید: "شبکه‌های تلویزیونی برای تولید سریال به شیوه‌ی سابق دیگر بودجه یا زمان ندارند. به همین خاطر برنامه‌های دیگر و این نمایش‌های واقع‌نما را تهیه می‌کنند که یک سوم [سریال داستانی] هزینه دارد. این برنامه‌ها محبوبیت کمتری دارند، اما [نمایش‌های واقع‌نما] پولسازترند."

در نتیجه، نویسندگان تلویزیون اکنون با یکی از وارون‌نمایی‌های تراژیک اعتصاب اتحادیه‌ی نویسندگان آمریکا روبرو هستند: وقتی شبکه‌های تلویزیونی را مجبور کردیم بدون ما به حیات خود ادامه دهند، انگار که خیلی هم خوب به آنها یاد دادیم بدون ما به حیات خود ادامه دهند.

با این وجود، در حالی که تعداد بینندگان شبکه‌های تلویزیونی طی اعتصاب به سرعت کاهش یافت، تعداد بینندگان شبکه‌های تلویزیونی کابلی^٨ به شدت افزایش یافت ـ ده شبکه‌ی کابلی با افزایش مخاطب متجاوز از ١٥ درصد روبرو شدند. چرا؟  زیرا بیشتر شبکه‌های کابلی با ساخت نمایش‌های واقع‌نمای کم هزینه به حیات خود ادامه می‌دهند، پس وقتی که پخش‌کنندگان تلویزیونی تحت فشار اعتصاب برنامه‌های جدید کمتری را می‌توانستند ارائه کنند، کانال‌های کابلی همچنان با قدرت به کار خود ادامه می‌دادند. و در حالی که "نمایش‌ واقع‌نما" در تلویزیون به بازی‌ها یا مسابقات فراگیر مثل برترین مدل آمریکا^٩ یا  سقوط^١٠  می‌پردازد، نمایش واقع‌نما در تلویزیون کابلی برنامه‌های داستان‌‌گونه و واقعی بیشتری را دربردارد، مثل خطرناک‌ترین شکار^١١  و داگ شکارچی مجرمان^١٢، و نیز "سریال‌های مستندی" که داستان‌هایشان مثل داستان‌های سریال‌های کمدی و درام به نظر می‌رسند.

در واقع، TLC، که زمانی شبکه‌ی "آموزشی" کوچک و کم اهمیتی بود، برای نمایش اپیزود اول فصل [پنجم] سریال جون و کیت به اضافه‌ی۸  ^١٣ ٩.۸ میلیون نفر بیننده جمع کرد، و قسمت پایانی فصل [پنجم] سریال گمشده^١٤  محصول ABC (که دو هفته زودتر روی آنتن رفت بود) را که ٤٠٠٫٠٠٠ نفر بیننده داشت شکست داد. پس اعتصاب مردم را از تلویزیون دور نکرد ... فقط آنها را به سوی تلویزیون کابلی سوق داد. در واقع، علیرغم افول تلویزیون، مخاطبان در پایان سال ٢٠٠٨ نسبت به سال قبل روزانه شش ساعت بیشتر تلویزیون می‌دیدند ... فقط اینکه برنامه‌ها را از شبکه‌های تلویزیونی عادی تماشا نمی‌کردند.

اکنون به لطف اعتصاب، تلویزیون کابلی به اوج خود رسیده، و شبکه‌های کابلی ـ از جمله آنهایی که به طور سنتی بیشتر نمایش واقع‌نما می‌سازند ـ به سریال‌های داستانی روی آورده‌اند. شبکه MTV که قبلاً سال‌ها روی [تولید] برنامه‌های غیرداستانی مثل دنیای واقعی^١٥ و تپه‌ها^١٦ متمرکز بود، اخیراً فهرست بلندپروازانه‌ی سریال‌های در حال تولید خود را اعلام کرده است، از جمله یک انیمیشن کمدی^١٧ از ست میرز^١٨  [نویسنده‌ی] شنبه شب داغ^١٩  و پاتیتو فئو^٢٠، اقتباسی آمریکایی از درامی اسپانیایی. علاوه بر این، تعداد شبکه‌های کابلی که سریال‌های داستانی سرگرم‌کننده می‌ساختند رو به افزایش است.

در پنجم ژوئن ٢٠٠٩، سریال‌های داستانی محبوب به هیچ عنوان دیگر از شبکه‌های عادی تلویزیون پخش نمی‌شدند؛ بلکه آنها اپیزودهای اول فصل [سوم] سریال یادداشت را بسوزان^٢١ و فصل [اول] سریال رنج‌های درباری^٢٢ بودند که به جز مسابقات حذفی لیگ بسکتبال آمریکا که از ABC پخش می‌شد، همه‌ی برنامه‌های تلویزیونی را شکست دادند. در اواخر همان هفته، اپیزود اول [فصل نخست] سریال پرستار جکی^٢٣ به رکورد بیشترین نمایش در تاریخ برنامه‌های تلویزیونی نایل آمد، و حتی قبل از هفته‌ی دوم نمایش خود برای فصل دوم قرارداد بست. (با پیشگامی شبکه USA، دومین فصل سال ٢٠٠٩ بهترین فصل نمایش تلویزیون کابلی در تاریخ بود؛ و USA شبکه‌های ABC، CBS، NBC و فاکس را با ١٧٥ ساعت پربیننده‌ی تلویزیونی شکست جانانه‌ای داد ... و نسبت به شبکه‌ی CW مخاطبانش ٧٧ درصد بیشتر بودند.)

جن گریسانتی^٢٤، مشاور شبکه‌های تلویزیونی، می‌گوید: "اکنون برای کانال کابلی بودن زمان خیلی خوبی است. کادر نویسندگان آنها به بزرگی کادر شبکه‌های تلویزیونی نیست، زیرا بودجه‌ی چنین شبکه‌هایی را در اختیار ندارند، اما قطعاً فرصت‌های بیشتری را فراهم می‌کنند و این خیلی مورد نیاز است."

همچنین، تلویزیون‌های کابلی مایل‌اند به استعدادهای جدیدتر میدان دهند؛ کسانی مثل آرون کُرش^٢٥، نویسنده‌ی رده پایین^٢٦ (همه ریموند را دوست دارند^٢٧، یادداشت‌هایی از زیر شکم^٢٨) که اخیراً  پایلوت سوداگرانه‌ای را به شبکه USA فروخته است.

کُرش که اخیراً برای پایان ژرف^٢٩ درامدی^٣٠ میان فصل محصول ABC می‌نویسد، می‌گوید:"شبکه USA به نویسنده‌های کمتر شناخته شده مجال بیشتری می‌دهد. من هیچ‌وقت یک نمایش تلویزیونی را نپرورانده‌ام، اما به نظر می‌رسد که شبکه USA نسبت به شبکه‌های تلویزیونی نگاه متفاوتی به پروسه‌ی پرورش دارد. آنها نمی‌آیند از همان ابتدا تعداد زیادی فیلمنامه بخرند و بعد درصد کمی از آنها را برای پایلوت تقاضا دهند، و از این پایلوت‌ها درصد کمی را برای ساخت سریال سفارش دهند. آنها هر فیلمنامه یا خلاصه داستانی که می‌خرند، می‌خواهند همان را روی آنتن بفرستند. آنها زمان و انرژی قابل ملاحظه‌ای را به هر پروژه اختصاص می‌دهند، زیرا تعداد این پروژه‌ها معدود است."

او ادامه می‌دهد: "بالاخره [به جایی که می‌خواستم] رسیدم، تاکنون نویسنده‌ای رده پایین بودم و حالا با مدیران اجرایی بسیار رده‌ بالای شبکه USA همکاری متقابل دارم. آنها وقت، توجه و نیروی فکری پروسه‌ی پرورش‌شان را در اختیار من قرار می‌دهند. همه‌ی اینها در مجموع به این مفهوم است که هر سریالی که آنها می‌خرند، چه در کوتاه مدت و چه در دراز مدت، نسبت به برنامه‌های شبکه‌های تلویزیونی شانس موفقیت بیشتری دارد. این برای نویسنده می‌تواند خیلی جذاب باشد."

بنابراین، همچنان که سریال‌سازی‌ در تلویزیون کابلی به رشد و موفقیت بیشتری دست پیدا می‌کند، این تلویزیون می‌تواند به زودی به فرصت باارزشی برای نواندیشان تلویزیون [عادی] تبدیل ‌شود ... نه تنها برای نویسندگانی که امید دارند [در این تلویزیون‌ها] کار کنند، بلکه برای خالقان و تهیه‌کنندگانی که مشتاق فروش برنامه‌هایشان هستند.

بخش سوم و پایانی این مقاله در شماره‌ی بعدی مجله‌ی Script منتشر شده که به زودی برگردان فارسی آن در وبگاه تخصصی فیلمنامه‌نویسی "The Innovative Muse" قرار خواهد گرفت.

لینک های مرتبط:

در دنیای پس از اعتصاب - بخش اول

١ ـ America’s Got Talent

٢ ـ Deal or No Deal

٣ ـ Reality Show یا Reality TV: نوعی ژانر تلویزیونی (رک "در دنیای پس از اعتصاب ـ بخش اول)

٤ ـ Survivor

٥ ـ Scripted show: سریال‌های تلویزیونی کمدی یا درام که ابتدا به صورت تریتمنت و سرانجام به صورت فیلمنامه‌ی نهایی نوشته می‌شود. این نوع برنامه دارای ساختار و گره‌گشایی از پیش تعیین شده است.

٦ ـ The Jay Leno Show

٧ ـ Bob Kushell

٨ ـ Cable network

٩ ـ America’s Next Top Model

١٠ ـ Wipeout

١١ ـ Deadliest Catch

١٢ ـ Dog the Bounty Hunter

١٣ ـ Jon & Kate Plus 8

١٤ ـ Lost

١٥ ـ The Real World

١٦ ـ The Hills

١٧ ـ منظور سریال انیمیشن"The Awesome" است.

١٨ ـ Seth Meyers

١٩ ـ Saturday Night Live

٢٠ ـ Patito Feo

٢١ ـ Burn Notice

٢٢ ـ Royal Pains

٢٣ ـ  Nurse Jackie

٢٤ ـ Jen Grisanti

٢٥ ـ  Aaron Korsh

٢٦ ـ Staff-level writer (همچنین Baby writer یا Staff writer): پایین‌ترین رده نویسندگان در شبکه‌های تلویزیونی که به نویسندگان کم‌تجربه یا بی‌تجربه اختصاص دارد. برنامه‌سازان با آنها قراردادهای هفته به هفته می‌بندند که بنابر قوانین اتحادیه‌ی نویسندگان آمریکا، مدت آن می‌تواند ١٠، ٢٠ یا ٤٠ هفته باشد. نویسندگان رده پایین، طی این مدت در کنار نویسندگان باتجربه و کارکشته تجربه‌اندوزی می‌کنند و در صورتی که طی این دوره عملکرد خوبی داشته باشند، ترفیع می‌گیرند.

٢٧ ـ Everybody Loves Raymond

٢٨ ـ Notes From the Underbelly

٢٩ ـ The Deep End

٣٠ ـ Dramedy: نوعی ژانر که ترکیب درام و کمدی است. ,

| شماره: 40 | میوز خلاق (بابی) |

یکشنبه 25 بهمن1388

مقاله‌های خارجی

چاد گرویچ                                            

ترجمه: میوز خلاق

 نسخه مناسب چاپ

بی‌تردید، اتحادیه‌ی نویسندگان غرب آمریکا^۱ به طور مداوم خود را پیروز اعلام کرده است. ما سال گذشته را صرف شنیدن چیزهایی درباره‌ی "دستاوردهای بی‌سابقه" کرده‌ایم، و در فوریه‌ی امسال [۲۰۰۹]، دیوید یانگ، رئیس هیأت مدیره‌ی این اتحادیه به همه‌ی اعضا ایمیلی طولانی ارسال کرد که طی آن پیروزی‌های اتحادیه را ارج نهاده و کسانی را که تلاش می‌کردند "موفقیت اعتصاب ما را ناچیز جلوه دهند" محکوم کرده بود.

اما وقتی به وضعیت اخیر تلویزیون نگاه می‌کنید، مشکل است حق را به جانب کسانی که موفقیت اعتصاب را ناچیز جلوه داده‌اند ندهید. شبکه‌های تلویزیونی کمتر از همیشه به خرید و پرورش فیلمنامه‌های تلویزیونی می‌پردازند، بودجه‌ی نویسندگان بیشتر برنامه‌هایی که تا الان پخش شده‌اند، ۱۰ الی ۱۵ درصد کاهش یافته‌است. برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی تحت سلطه‌ی نمایش‌های واقع‌نما^۲ قرار گرفته‌اند، ژانری که به گریز خود از حوزه‌ی اختیارات اتحادیه‌ی نویسندگان آمریکا ادامه می‌دهد، زیرا شبکه‌ها و کمپانی‌های تولید به طور قاطع اعلام کرده‌اند که این ژانر نویسنده ندارد. و اینترنت هم که سنگ بنای طرح اعتصاب اتحادیه است هنوز باید درآمد کافی ایجاد کند تا به عنوان بازاری معتبر یا رسانه‌ای هنری جدی گرفته شود.

باب کوشل^۳، تهیه‌کننده [و فیلمنامه‌نویس]، می‌گوید: " فکر می‌کنم بیشتر مردم کنجکاوند بدانند چرا آن کار را کردیم، اینطور نیست که ما از این اعتصاب به عنوان بزرگ‌ترین فاتحان دوران بشر بیرون آمدیم، آسیبی که این اعتصاب نویسندگان به بار آورده از حد و اندازه خارج است."

واقعیت این است که اعتصاب بیش از ۶۰ برنامه را تعطیل کرد؛ به قیمت از دست رفتن شغل ۳۵۰۰۰ نفر تمام شد؛ باعث هدر رفتن ۲.۵ میلیارد دستمزد در لس آنجلس شد؛ و ۲.۱ میلیارد دلار به اقتصاد کالیفرنیا ضربه زد. با این حال اگر دقیق‌تر نگاه کنید، در چنین موقعیت بدی، نکات خوب و بذر فرصت‌های جدید نویسندگی هم وجود دارد که با دادن زمان می‌توان امیدوار بود که دنیایی تازه و بارورتر برای تهیه‌کنندگان تلویزیون به عمل آورد. با وجود اینکه این تغییرات هنوز ناچیز هستند، اما اعتصاب چه بخواهیم چه نخواهیم در چند عرصه‌ی خاص درهای تازه‌ای را باز کرد:

ارتقای "پروسه‌ی پرورش^۴" عرفی؛ وقتی اعتصاب روی داد، شبکه‌ها سروصدای زیادی راه انداختند و آن را کاتالیست^۵ لازم برای ارتقای"پروسه‌ی پرورش" منسوخ تلویزیون خواندند. آنها ادعا کردند که میتوانند پایلوت‌های کمتری^۶ تولید کنند، هزینه‌ی کمتری صرف کنند، و مقید به برنامه‌ریزی‌های سالانه‌ی دست‌و‌پا گیر نباشند. دنیای پس از اعتصاب شاهد تلاش‌های متعددی با درجات موفقیت متفاوت جهت تحقق این وعده بوده است.

در ژانویه‌ی ۲۰۰۸، در گرماگرم اعتصاب، جف زوکر، مدیرعامل NBC Universal، اعلام کرد که NBC به کلی پروسه‌ی پایلوت خود را کنار می‌گذارد و مستقیماً اجازه‌ی تولید پروژه‌های متعددی را به صورت سریال می‌دهد. با این حال از پنج سریال بدون پایلوت NBC، سه مورد ـ بدترین دشمنم^۷، کروزو^۸، و پادشاهان^۹ ـ تقاضای "بک ناین^۱۰" دریافت نکردند، کت و کیم^۱۱ به فصل دوم نرسید، و نیکوکار ^۱۲ پیش از آنکه در جدول پخش تابستان قرار گیرد به طور کامل دستخوش تغییر شد. NBC تولید پایلوت‌ها را از سر گرفت.

به نظر می‌رسد تغییرات دیگر نتایج بهتری دادند. فاکس و ABC هردو جدول‌های پخش‌شان را به بخش‌های کوچک‌تری کاهش دادند، و پایلوت‌ها را به طور متناوب در طول سال پخش کردند. در تئوری، این امر باید اجازه دهد که پروژه‌های جدید خارج از چارچوب‌های زمانی عرفی‌شان فروخته و پرورده شوند. و به امید اینکه این کار شاید نتیجه‌بخش باشد، ABC در بهار امسال پایلوت ۲۵ پروژه را پخش کرد و در آپفرانت‌های ^۱۳ امسال نمایش ۱۰ سریال را اعلام کرد. فاکس هم ۱۲ پروژه را تولید کرد و شش مورد را نمایش داد.

(از نظر من که تمام سال را مشغول پروسه‌ی پرورش هستم، گمان نمی‌کنم تا زمانی که صنعت، آپفرانت‌های ماه مه را حذف نکند، این اتفاق به طور کامل بیفتد. مادامی که آپفرانت‌ها پابرجا باشند، به عنوان ضرب الاجل‌های بالفعل عمل می‌کنند.)

تغییری که به نظر می‌رسد کاملاً تأثیرگذار بوده ـ بحران مالی کنونی را باید مسئول بخشی از آن دانست ـ تعهد شبکه‌های تلویزیونی به کسر بودجه با تولید پایلوت‌های کمتر و ارزان‌تر است. بهار امسال، شبکه‌هایی که در مضیقه‌ی مالی بودند، یک سوم تا نیمی از پایلوت‌های معمول را سفارش دادند که این امر شدیداً تعداد فرصت‌های موجود را برای تولید برنامه‌های جدید کاهش داد. توجه کنید: در ۲۰۰۷، سال پیش از اعتصاب، NBC هجده پایلوت با فیلمنامه‌ی آماده سفارش داد، اما امسال ۱۱ مورد. در 2007، CW سیزده مورد و امسال ۶ مورد سفارش داد.

با کسر بودجه‌ی امسال، حتی برنامه‌های موفق و پولساز موقعیت خود را در خطر دیدند. بدون رد پا^۱۴ سریال نسبتاً موفق و پولسازی است که CBS از ۲۰۰۲ آن را تولید می‌کرده، اما وقتی این سریال نتوانست کسر بودجه‌ی امسال را تأمین کند، CBS آن را از جدول پخش حذف کرد. همین اتفاق برای اسم من ارل است^۱۵ محصول NBC افتاد، که تلاش کرد هزینه‌ها را آنقدر کم کند تا بتواند در ردیف برنامه‌های کم ‌بودجه‌ی TBS خود را جای دهد. اما این رقم هم نتیجه‌بخش نبود.

با وجود آنکه کم شدن بودجه‌ی شبکه‌ها فرصت‌های کمتری را برای نویسندگان ایجاد می‌کند، با این حال جنبه‌های مثبت دور از انتظاری هم در این مورد وجود دارند. برای مثال، برنامه‌هایی که شاید دیگر برای بقا تلاش نمی‌کردند، ناگهان خود را در وضعیت مطلوبی یافتند. سریال کمدی تا مرگ^۱۶ محصول فاکس، تقریباً لغو شده بود که استودیوی مالک آن، سونی، به نحو دیگری بودجه‌ی آن را تأمین و به فاکس قیمتی را پیشنهاد کرد که نمی‌توانست آن را رد کند، و به این ترتیب نمایش غافلگیرکننده‌ی فصل چهارم این سریال را تضمین کرد.

هیجان‌انگیزتر آنکه برنامه‌های جدیدی هم که شاید در سال‌های قبل یک‌بار‌مصرف بوده‌اند اکنون با استقبال روبرو می‌شوند. جهت نمونه، برنامه‌ی آتی فاکس به نام پسران توسکان^۱۷، پایلوت سوداگرانه‌ای بود که دو فیلمنامه‌نویس تازه‌وارد (گرگ برتمن^۱۸ و تامی دووی^۱۹) آن را نوشتند، اثر متمایزی که ـ در پخش تلویزیون ـ معمولاً بلیت یک‌طرفه به ناکجاآباد را برای یک پایلوت تضمین می‌کند. اما توسکان موفق شد حق نمایش سریال را به دست آورد ... و پخش یک قسمت کوتاه خیلی خوب آن در یکشنبه شب، پیش از سیمپسون‌ها^۲۰، پروژه‌های نویسندگان مجرب‌تر (و گران‌تر) مثل میچل هورویتز^۲۱ (رشد خیره‌کننده^۲۲)، آدام رسنیک^۲۳ (مرگ بر اسموچی^۲۴)، و کریستین زندر^۲۵ (سامانتا کی؟^۲۶) را شکست داد. همچنین، CW حاضر شد روی زندگی‌ زیبا اثر آدام جائودرون^۲۷، مدل و نویسنده، قمار کند، و پروژه‌های کهنه‌کارهای تلویزیون مثل جاش شوارتز^۲۸ را رد کند.

جن گریسانتی^۲۹، مدیر اجرایی پیشین Spelling Television و CBS Paramount که اکنون مرکز مشاوره‌ی جن گریسانتی را اداره می‌کند،‌ می‌گوید:"با در نظر گرفتن اینکه حالا پایلوت‌ها حتی در سطح بچگانه به راحتی مورد قبول واقع می‌شوند ... بسیاری از نویسندگان رده پایین هم پایلوت می‌نویسند. اکنون زمان بسیار مناسبی برای نویسندگان از هر رده‌ای است که پایلوت‌های بدیع خلق کنند، پس این برای نویسندگان هدف قانع‌کننده‌ای است تا درباره‌اش فکر کنند."

بنابراین، کاستن مخارج شاید از مجموع تعداد مشاغل نویسندگی بکاهد، اما در عین حال، فرصت‌هایی برای نویسندگان و پروژه‌های جدید ایجاد می‌کند، که این بدان معناست که حالا زمان تازه‌کارا و مشتاقان نویسندگی است که ایده‌ها و پایلوت‌های بدیع‌شان را بنویسند و ابراز کنند.

بخش دوم و سوم این مقاله در شماره‌های بعدی مجله Script منتشر شده‌اند که برگردان فارسی آنها به زودی در این تارنما قرار خواهد گرفت.

۱ ـ Writers Guild of America, West

۲ ـ نمایش واقع‌نما نوعی ژانر تلویزیونی است که موقعیت‌های مفروض بدون فیلمنامه‌ی دراماتیک یا خنده‌دار را نشان می‌دهد؛ رویدادهای واقعی را ثبت می‌کند؛ و معمولاً به جای بازیگران حرفه‌ای، مردم عادی را نمایش می‌دهد.

۳ ـ Bob Kushell

۴ ـ Development Process : "پروسه‌ی پرورش" روند آماده کردن فیلمنامه برای تولید است.

۵ ـ چیز یا شخصی که باعث روی دادن اتفاق یا تغییر مهمی می‌شود.

۶ ـ در آمریکا روند تولید سریال کاملاً متفاوت است. در آنجا ابتدا اپیزود اول سریال به طور آزمایشی تولید و پخش می‌شود و بعد، میزان علاقه‌ی مردم را به آن می‌سنجند. به این اپیزود آزمایشی، پایلوت می‌گویند. اگر نمایش پایلوت موفقیت‌آمیز بود، شبکه‌ها ۱۲ اپیزود دیگر سفارش می‌دهند و اگر مخاطبان از این ۱۲ اپیزود نیز خوش‌شان بیاید، آن وقت شبکه درخواست "بک ناین" می‌کند. در مورد "بک ناین" به پاورقی شماره ۱۰ رجوع کنید.

۷ ـ My Worst Enemy

۸ ـ Crusoe

۹ ـ Kings

۱۰ ـ از آنجا که طول استاندارد یک فصل سریال آمریکایی ۲۲ اپیزود است، به ۹ اپیزود پایانی فصل، "بک ناین" می‌گویند. چنانچه پخش "بک ناین" سریال با موفقیت همراه باشد، تهیه‌کننده می‌تواند به تولید فصل دوم بیندیشد. اما اگر رضایت مخاطبان به حد کافی جلب نشود، سریال به همان یک فصل محدود خواهد شد.

۱۱ ـ Kat & Kim

۱۲ ـ The Philanthropist

۱۳ ـ زمان اختصاص یافته به پخش آگهی بازرگانی یک سریال.

۱۴ ـ Without a Trace

۱۵ ـ My Name is Earl

۱۶ ـ Til Death

۱۷ ـ Sons of Tuscon

۱۸ ـ Greg Bratman

۱۹ ـ Tommy Dewey

۲۰ ـ The Simpsons

۲۱ ـ Mitchel Hurwitz

۲۲ ـ Arrested Developments

۲۳ ـ Adam Resnick

۲۴ ـ Death to Smoochy

۲۵ ـ Christine Zander

۲۶ ـ ?Samantha Who

۲۷ ـ Adam Giaudrone

۲۸ ـ Josh Schwartz

۲۹ ـ Jen Grisanti

| شماره: 39 | میوز خلاق (بابی) |